Op naar de lente!

Woensdag sterft hij opnieuw. Vandaag een duidelijke knipoog uit de hemel. Ik weet exact wanneer de laatste échte winter ons land bezocht. 9 maart 2013 was een ijskoude dag met een zon twijfelend over haar aanwezigheid. Sneeuw is voor altijd onlosmakelijk verbonden met kleine Scott.

Drie jaar later gaat het wel. Ja, het gaat. Maar zoeven doet het niet meer. Het gaat, we doen het gaan. We pakken het leven al eens meer vast en omarmen het. Mijn leven uitzitten achter een gordijn van verdriet ligt niet in mijn aard. De kracht van de lach stuwt mij vooruit. Ik heb dromen en ik hol ze achterna. Een derde (+1) kind leek lang mijn ultieme geluk. Maar nu de baby uit Ellis groeit, wordt het duidelijk dat mijn droom daar niet in schuilt. Ik mag nog tien kinderen krijgen, altijd blijft er één te kort. De aanvaarding van het incompleet-zijn blijft lastig.
Soms raak ik nog eens verstrikt in een plots opduikende bol ellende. Je huilt, roept en tiert. En dan rol je de draad verdriet weer netjes op en verstopt ze in de hoop ze nooit nog terug te vinden.  Een kerstviering in december was genoeg om de kathedraal te ontvluchten en eenmaal buiten mijn tranen eenzaam weg te slikken. De geboorte zonder verjaardag in december luidt de tien weken in. De aanloop daar naartoe maakt mij het weekst, het verdriet sijpelt binnen en maakt haar nestje voor de winter.

Vanaf woensdag lonkt een nieuw seizoen. Blik op ontluikende knoppen, op warmere dagen. Net zoals de voorbije jaren ontsnappen we even aan de ratrace en staan stil bij wat belangrijk is. Dit weekend verkennen we Rotterdam (vorig jaar Parijs)!  Ik kijk uit naar de Hollandse happiness en geef er hier dan met plezier een verslagje over. Op naar de lente!

2016-03-07-09.21.49-1.jpg.jpg

Advertenties

Kerstmis zonder

Ik hang in onze boom en ik wilde niet, maar mijn oudste zoon accepteerde geen neen. Opvoeden betekent compromissen sluiten, dus hang ik erin (en ook eraan). Ik wilde niet omdat ik als kerstboomfiguurtje nog steeds zwanger ben van Scott. In volle verwachting  was ik twee jaar geleden, meer dan dat kan ik me nooit nog inleven in het hele kerstgebeuren. De feesten en ik, dat is geen super match. Sowieso zijn theelichtjes, toeters en bellen en alles met veel franje niet mijn ding. Strak en nuchter, zo zie ik door mijn bril. Toegegeven, ons boompje stemt vrolijk. Vasco blij is mama blij.

kerstboom

Kerstmis betekent het verlangen naar en vieren van nieuw leven. Stilstaan bij wat je hebt en wat veel mensen niet hebben. Music for life staat hier traditiegetrouw vaak op. In de auto op weg naar Bailleul (wij slaan onze voorraad water daar in bij Leclerc, 1€/6flessen), hoorden we een mama vertellen over haar actie ten voordele van Villa Rozerood. Dat is een vakantiehuis voor gezinnen  met een zwaar ziek kind. Ayko is vorig jaar twee weken na de MFL-actie overleden aan haar ongeneeslijke erfelijke ziekte. Haar mama klonk vurig en vol levenslust op de radio. Een vloed aan tranen overviel me. Zo’n verhaal biedt mij veel troost. Ik ben niet alleen, er zijn zoveel onzichtbare moeders zonder. Wij konden evengoed het gezin van Ayko zijn geweest. Dat we onze baby niet eventjes langer konden zien groeien doet pijn, maar anderzijds besef ik dat nog groter leed ons misschien is gespaard. Misschien, want leed valt nooit te vergelijken.

Ons goede doel voor dit jaar was vlug gekozen, als plaat heb ik Blackbird van The Beatles aangevraagd. Ode aan Scott! Als je zelf een goed doel wilt steunen met de actie van Stubru, dan kan Villa Rozerood jouw steun vast nog gebruiken!