Eeuwige rust

Zelden kom ik er nog. Bij Scott. In de weken na zijn dood zat ik vaak in het gras voor zijn graf. Normale moeders dromen weg als ze hun wolkje in slaap wiegen. Ik zocht zijn plekje op om alles weg te huilen. Ik geloof dat hij is waar ik ben, dat troost. Daardoor dat ik nu minder nood heb aan een bezoekje dan toen. De weg naar dat inzicht is lang, maar precies blijvend.

Misschien denk ook jij wel eens over de dood. Misschien ook niet, want de dood is een raar beestje dat liefst goed op slot in een doosje wordt bewaard voor later… maar wat als later eerder komt? Ik dacht altijd dat ze me beter cremeren en dan in een kleurrijke urne begraven. Zoiets.

Scott leerde me opnieuw iets over dit leven en vooral over het einde ervan.
Toen hij stierf, stonden wij snel voor de keuze van begraven of cremeren. Zowel David als ik kregen het nog kouder bij het beeld van onze kleine baby die verbrand zou worden. Neen, dat was voor ons snel uitgesloten. Hem begraven was het alternatief. Konden we nog kiezen tussen het kinderkerkhof en een grafkelder. Omdat die engeltjes daar altijd mogen blijven liggen, opteerden we voor het eerste. Dat idee vonden we heel mooi: eeuwige rust.

Helaas hebben we nu spijt van onze beslissing. Al ligt dat aan de staat waarin het nieuwe kinderkerkhofje in Ieper zich bevindt. Een hobbelig en drassig grasperkje verstopt tussen oude, afbrokkelende graven in. Geen paadje ernaar toe. Je moet tussen twee graven in om het plekje te bereiken. Gelukkig staat er nog een prachtige oude eik die zich met z’n takken over die kleintjes ontfermt. Onze toekomst ligt begraven op een plek waar je allesbehalve bij kunt wegdromen. Er zou op z’n minst een paadje kunnen worden voorzien. Misschien wat aangelegd groen, zoals mooie wilde grassen. Ook een toegangspoortje lijkt me mooi, maar het moet zeker niet te klef. Er is toch geen ramp nodig om aandacht te besteden aan de vreselijkste hoek op een kerkhof (en aan het kerkhof in het algemeen)? Wordt hopelijk positief vervolgd…

Scott deed mij inzien dat niet ik moet beslissen over mijn laatste rustplaats, maar wel mijn naasten. Zij moeten de voor hen beste oplossing mogen kiezen om met de leegte om te kunnen. Uiteindelijk maakt dat voor mij niet meer uit in welke vorm ik op aarde blijf. Een beetje raar en akelig, maar uit ervaring heb ik geleerd dat je er best eens over nadenkt. De dood hoeft geen taboe te zijn, maar een deel van het leven.

 

Advertenties

Op naar de lente!

Woensdag sterft hij opnieuw. Vandaag een duidelijke knipoog uit de hemel. Ik weet exact wanneer de laatste échte winter ons land bezocht. 9 maart 2013 was een ijskoude dag met een zon twijfelend over haar aanwezigheid. Sneeuw is voor altijd onlosmakelijk verbonden met kleine Scott.

Drie jaar later gaat het wel. Ja, het gaat. Maar zoeven doet het niet meer. Het gaat, we doen het gaan. We pakken het leven al eens meer vast en omarmen het. Mijn leven uitzitten achter een gordijn van verdriet ligt niet in mijn aard. De kracht van de lach stuwt mij vooruit. Ik heb dromen en ik hol ze achterna. Een derde (+1) kind leek lang mijn ultieme geluk. Maar nu de baby uit Ellis groeit, wordt het duidelijk dat mijn droom daar niet in schuilt. Ik mag nog tien kinderen krijgen, altijd blijft er één te kort. De aanvaarding van het incompleet-zijn blijft lastig.
Soms raak ik nog eens verstrikt in een plots opduikende bol ellende. Je huilt, roept en tiert. En dan rol je de draad verdriet weer netjes op en verstopt ze in de hoop ze nooit nog terug te vinden.  Een kerstviering in december was genoeg om de kathedraal te ontvluchten en eenmaal buiten mijn tranen eenzaam weg te slikken. De geboorte zonder verjaardag in december luidt de tien weken in. De aanloop daar naartoe maakt mij het weekst, het verdriet sijpelt binnen en maakt haar nestje voor de winter.

Vanaf woensdag lonkt een nieuw seizoen. Blik op ontluikende knoppen, op warmere dagen. Net zoals de voorbije jaren ontsnappen we even aan de ratrace en staan stil bij wat belangrijk is. Dit weekend verkennen we Rotterdam (vorig jaar Parijs)!  Ik kijk uit naar de Hollandse happiness en geef er hier dan met plezier een verslagje over. Op naar de lente!

2016-03-07-09.21.49-1.jpg.jpg

Onderwijs werkt

Het was naar aanleiding van het artikel van vorige week waarin pedagoog Wim Hoste moest ventileren over hoe weinig leerkrachten of scholen rekening houden met de werkende mens, dat ik me begon af te vragen hoe het toch mogelijk is dat ons onderwijs steeds met zulke artikels en uitlatingen het nieuws haalt. Toen ik ook de vele lezersreacties doornam, werd ik gewoon erg verdrietig.

Ten eerste ben ik een leerkracht en dus ook een werkende ouder. Alsof het voor leraren zo evident is om opvang te vinden voor hun kroost als oudercontacten in het weekend zijn of ’s avonds plaatsvinden. Wij moeten ons ook wel eens organiseren, maar dat is helaas nooit een argument. Vakantie, weet je wel. Waarom moet er steevast veralgemeend worden als “de leraar” in het nieuws komt? Dé leraar bestaat niet. Net als op iedere werkplek zijn de werknemers op een school heel divers. Ik maak even een verhelderende opsomming.

Je hebt een leraar die ’s morgens ietwat nors en gehumeurd de les begint. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die toetsen klakkeloos uit een handleiding overneemt. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die uw kind de schuld geeft als u als ouder het kaasdoosje vergat mee te geven. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die in het weekend weigert vragen van leerlingen en ouders te beantwoorden. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die  zich geen vragen stelt als een leerling enkel boterhammen met choco eet. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die te frappant aangeeft hoe hard wij die vakantie wel verdienen. En je hebt de andere.

Kunnen wij het vanaf nu alsjeblieft ook eens hebben over de leraar die zich met hart en ziel ontfermt over onze toekomst? Groot of klein. Met of zonder leerproblemen. De leraar die niet denkt in termen van te geven lesuren of vrije dagen, maar de beetje naïeveling die zichzelf steeds opnieuw tracht uit te vinden – koste wat het kost – om de leerlingen in de klas te verrassen en altijd opnieuw te motiveren. Of het nu om het aanleren van kleuren of ingewikkelde wiskundige theorieën gaat. Ik verzeker je, die leraar bestaat ook!

Misschien vind je het fantastisch om foto’s te bekijken van jouw kroost op de klasblog? En hoe leuk is het niet als jouw kind een persoonlijke kerstwens mee naar huis krijgt? De schoolreis die er een was om nooit te vergeten? Of de tranen die zijn gedept toen het gezin uiteen viel? Denk je echt dat wij dat en veel meer klaarspelen in 24 lesuren per week?

Ik roep alle onderwijscollega’s op om niet langer hopeloos in de verdediging te gaan als we weer eens het nieuws halen. Laat ons met z’n allen van binnenuit, vanuit het hart van ons onderwijs, tonen wat wij dan wel waard zijn naast onze vakantie!

Ik voel een nieuwe wind. Voel jij het ook?

Vakantie in Normandië, met airbnb

Juli 2015 of zon, zwemmen en ziekenhuis.

De zomervakantie startte op de pediatrie, dat vertelde ik hier. Helaas zijn we naast Frankrijk en Rusland ook nog in Noorwegen aangespoeld. Over het hoe en het waarom wil ik het nu niet hebben. Ellis is oké en dat volstaat.

Gelukkig konden we tussen alle fictieve bestemmingen door, toch ook genieten van het échte Frankrijk, in Normandië. Zeven dagen onderduiken op een rustige locatie, mét zwembad als enige belangrijke faciliteit. We houden niet zo van campings en grote vakantieparken. Vakantie is voor ons of vanalles ontdekken (liefst in bruisende steden) of ons terugtrekken met z’n viertjes weg van alles en iedereen. Rust en privacy zijn grote luxe. Dat laatste was deze vakantie een schot in de roos.
Voor de eerste keer boekten we onze gezinsbestemming met Airbnb. Je huurt een accomodatie bij lokale verhuurders, dat gaat van een extra kamer tot ganse kastelen. Het unieke is dat je meestal bij de mensen thuis of op hun domein verblijft. Een thuisgevoel op vakantie dus.
Grootste pluspunt is dat je goedkoper kunt logeren, want alles gebeurt rechtstreeks met de eigenaars zelf. Vooraleer je effectief kunt boeken, neem je contact op met de verhuurder om je kort even voor te stellen. Na goedkeuring van je reservatie regelt airbnb de betaling en dan spreek je concreet verder af. Ook handig is dat je vaak flexibele aankomst- en vertrektijden hebt.

Wij logeerden in Percy bij Noémie en Mathieu. Een prachtig domein was een hele week ook een beetje van ons. Een toegangspoort met oprijlaan tot aan ons vakantiestekje omgeven door een verwarmd zwembad van 5×10 meter, moestuin, speelcaravan, trampoline, kippenhok …
Fantastisch was het. Intens genoten van de stilte en de mooie tuin. Vasco doopte de caravan van het dochtertje om tot zijn clubhuis. Ik moest hem beloven dat we vanaf nu alleen nog maar naar Normandië op reis zouden gaan. En wie weet… als Ellis wat groter is, keren we nog eens terug naar onze “mansion”.

DSC_0535
DSC_0537 DSC_0634 DSC_0642 DSC_0651 DSC_0667 DSC_0672 DSC_0793 DSC_0806

 

 

Persoonlijke ode aan de ode – Last Post

Ik was elf toen hij stierf. Onder de Menenpoort hield men een speciale Last Post ter ere van hem. En op het kerkhof bij de graflegging klonk beklijvend zijn klaroengeschal. Als kleine meisje klonken de verhalen over het handjes schudden met de paus, the Queen, onze koning en koningin… best indrukwekkend. Maar het engagement van het zo goed als dagelijks ode brengen aan al die gesneuvelde soldaten, dat drong toen niet zo door.

Gisteren zag ik hem in oude beelden terug op televisie n.a.v. de dertigduizendste Last Post in de ‘Ode aan de ode’. Ik herkende hem meteen, want mijn vader lijkt steeds meer een evenbeeld. In een flits dreven jeugdherinneringen boven. Hoe wij doordeweeks eens gingen luisteren of op speciale gelegenheden met de familie present tekenden, als trouwe supporters.

In mijn jeugd kon je rond acht uur gemakkelijk met je fiets de Menenpoort door, daar stond nooit echt veel volk. Vandaag is het lang voor acht uur een drukte van jewelste, toeristen reserveren er hun plekje met beste uitzicht op het spektakel. Ik kan zelfs niet meer zeggen hoe lang het is geleden dat ik er nog stond. De grote oorlog ligt in onze tuinen, letterlijk. Ook wij vonden een obus bij het bouwen van ons huis. Je groeit op in een landschap vol met graven en je vindt dat normaal. Maar dat is het niet en dat mag het nooit zijn. “We will remember them.” Hoe ouder ik word, hoe meer het me daagt.

Mijn pepe blies 50 jaar lang een heel indrukwekkend geluid. Gisteren beklijfde het opnieuw. Trots ben ik dan ook een van zijn kleinkinderen te zijn. Petje af, pepe!

last post

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daniel, helemaal rechts op de foto.

De Last Post, een sterke traditie ( fragment Het journaal)
Pepe Daniel, met zijn trouwe brommertje (de rechtse van de twee) van 1945 tot 1995 steeds present!

Mother knows best

 

wpid-img-20150623-wa0001.jpeg“Murphy” is hier stilaan vriend aan huis. In volle proefwerkenmodus drong een ziekenhuisopname voor Ellis zich op. Niks ergs, maar meneertje kon de vieze beestjes niet langer alleen de baas. Best zielig als dat schattige babyarmpje verandert in een gemummificeerde bokshandschoen. Gezond thuis gekomen en de hittegolf netjes getrotseerd… tot we vorige vrijdag via spoed terug op de afdeling pediatrie zijn beland. Ellis blafte angstaanjagend als een hondje met veel pijn. Diagnose: valse kroep. Op zich een ongevaarlijke kinderziekte, dus na een nachtje observatie met onze puppy terug huiswaarts.
Maar de hoestaanvallen ebden niet weg, integendeel. Zijn borstkasje begon angstaanjagend naar binnen te trekken. Kalm blijven en de situatie nuchter inschatten, dat moet je dan doen. Ik -als moeder met een trauma- kan dan geweldig panikeren en in overdrive gaan. Worstcasescenario’s laaien op, dat is sterker dan mezelf. Misschien omdat ik heb ervaren dat een kind echt kan doodgaan en niet alleen in verhalen van horen zeggen?

Maar ik heb geleerd dat je beter eens meer aan de alarmbel trekt dan helemaal niet. Je kent je kind en mama’s voelen het als het niet meer oké is. “Mother knows best”, altijd een goed uitgangspunt. Ondertussen ademt hij weer rustig en kruipt hij terug in zijn normale ritme (en zijn mama ook). Met mijn drie zonen hier al op pediatrie ‘gelogeerd’, ze kennen ons en het ‘trauma’. Verpleegsters en dokters heel lief en begripvol, ook voor de mama met een bang en soms nog bloedend hart. Dankjewel!

wpid-20150625_135041.jpg

Doopsel van mijn jongens!

Feest in onze tuin! Vandaag doopten we onze twee zonen, samen.

naamloos-3Je kind dopen is niet meer evident. De meeste ouders kiezen bewust om hun kinderen wel of niet te dopen. Met uiteenlopende redenen. Wat ik vaak hoor, is dat ouders de keuze aan hun kinderen willen laten. Terwijl ik net vind dat je kinderen dopen iets is wat je doet voor jezelf als ouder, het zijn jouw waarden die je deelt. Je kind kiest dan of het er wel of niets mee doet. Als je je kinderen niet doopt, dan is het volgens mij net moeilijker voor je kind om te kiezen wat er nu met dat geloof moet gebeuren. Deze blogpost is absoluut geen pleiten voor, maar een getuigen van.

11640558_10152813083742032_825596567_o (2)

Waarom ik mijn zonen per se wilde dopen? Ik ben geen kerkganger, maar wel gelovig. Een vleugje symboliek geeft diepgang aan het leven en raakpunten zoeken in verhalen die onze allerverste voorouders opschreven, dat heeft iets magisch. Ontdekken dat de essentie van ons mens-zijn altijd en overal dezelfde is: liefde en leed.
Voor mij staat hun doopsel gelijk aan het uit handen geven van hun menselijke lot, want dat lot zonder geloof in een hiernamaals tegemoet gaan, is als tasten in het duister. Lichtpuntjes geven zin om door te gaan. Er is altijd een licht aan het einde van de tunnel. Als ik dat niet zou geloven, dan kleurde mijn leven pikzwart.

De sacramenten bewegen mensen. Samen vormt hierbij het sleutelwoord. Als 12-jarige liefdevol omringd in het nemen van de ongelooflijke drempel naar volwassenheid, ik vind dat oprecht een mooi ritueel.  Op het moment dat de arts ons vertelde dat onze zoon Scott spoedig zou sterven, twijfelden we niet. We doopten – en zalfden – hem sereen op zijn sterfbed.
“We doopten onze baby op zijn sterfbed.” Kippenvel. Kan de tegenstelling nog groter? Scott dopen gaf ons een gerust gevoel, want je staat machteloos. Een soort belofte maken aan je kind, dat het wel goed komt. Die belofte wilde ik ook mijn andere twee zonen meegeven.

Er is altijd licht.

naamloos-8naamloos-6