Verdriet in de lucht

Ik dacht dat ik de dag beter door zou komen. Dat het na 4 jaar wel zou meevallen. Dat ik het deksel op de pot verdriet stevig genoeg had dichtgedraaid. Luchtdicht verpakt. Maar zo werkt het dus niet. Want tranen willen rollen. En verdriet hapt naar zuurstof.

“Het is het vreselijkste wat ik ooit heb meegemaakt”, reageerde Sergio Herman deze week na het verlies van zijn zoon. Ik las zijn woorden en ik voelde ze. 

In de eerste maanden na het overlijden van Scott proefde het leven zo rauw. Kwam ik toen bij zijn graf, dan was ik bijna opgelucht dat er nog een kindergraf was bijgekomen: oef, ik was niet alleen. 

Maar tijd heelt. Ik eis al minder mijn recht op geluk dan 4 jaar geleden. Van ‘waarom moest mij dat overkomen’ tot ‘ik hoop dat het jou niet overkomt’. Sergio heeft gelijk. Het is verschrikkelijk. Maar dit verdriet geeft hem straks sterke vleugels voor een nieuwe vlucht in een rijker luchtruim.

Advertenties

Eeuwige rust

Zelden kom ik er nog. Bij Scott. In de weken na zijn dood zat ik vaak in het gras voor zijn graf. Normale moeders dromen weg als ze hun wolkje in slaap wiegen. Ik zocht zijn plekje op om alles weg te huilen. Ik geloof dat hij is waar ik ben, dat troost. Daardoor dat ik nu minder nood heb aan een bezoekje dan toen. De weg naar dat inzicht is lang, maar precies blijvend.

Misschien denk ook jij wel eens over de dood. Misschien ook niet, want de dood is een raar beestje dat liefst goed op slot in een doosje wordt bewaard voor later… maar wat als later eerder komt? Ik dacht altijd dat ze me beter cremeren en dan in een kleurrijke urne begraven. Zoiets.

Scott leerde me opnieuw iets over dit leven en vooral over het einde ervan.
Toen hij stierf, stonden wij snel voor de keuze van begraven of cremeren. Zowel David als ik kregen het nog kouder bij het beeld van onze kleine baby die verbrand zou worden. Neen, dat was voor ons snel uitgesloten. Hem begraven was het alternatief. Konden we nog kiezen tussen het kinderkerkhof en een grafkelder. Omdat die engeltjes daar altijd mogen blijven liggen, opteerden we voor het eerste. Dat idee vonden we heel mooi: eeuwige rust.

Helaas hebben we nu spijt van onze beslissing. Al ligt dat aan de staat waarin het nieuwe kinderkerkhofje in Ieper zich bevindt. Een hobbelig en drassig grasperkje verstopt tussen oude, afbrokkelende graven in. Geen paadje ernaar toe. Je moet tussen twee graven in om het plekje te bereiken. Gelukkig staat er nog een prachtige oude eik die zich met z’n takken over die kleintjes ontfermt. Onze toekomst ligt begraven op een plek waar je allesbehalve bij kunt wegdromen. Er zou op z’n minst een paadje kunnen worden voorzien. Misschien wat aangelegd groen, zoals mooie wilde grassen. Ook een toegangspoortje lijkt me mooi, maar het moet zeker niet te klef. Er is toch geen ramp nodig om aandacht te besteden aan de vreselijkste hoek op een kerkhof (en aan het kerkhof in het algemeen)? Wordt hopelijk positief vervolgd…

Scott deed mij inzien dat niet ik moet beslissen over mijn laatste rustplaats, maar wel mijn naasten. Zij moeten de voor hen beste oplossing mogen kiezen om met de leegte om te kunnen. Uiteindelijk maakt dat voor mij niet meer uit in welke vorm ik op aarde blijf. Een beetje raar en akelig, maar uit ervaring heb ik geleerd dat je er best eens over nadenkt. De dood hoeft geen taboe te zijn, maar een deel van het leven.

 

Op naar de lente!

Woensdag sterft hij opnieuw. Vandaag een duidelijke knipoog uit de hemel. Ik weet exact wanneer de laatste échte winter ons land bezocht. 9 maart 2013 was een ijskoude dag met een zon twijfelend over haar aanwezigheid. Sneeuw is voor altijd onlosmakelijk verbonden met kleine Scott.

Drie jaar later gaat het wel. Ja, het gaat. Maar zoeven doet het niet meer. Het gaat, we doen het gaan. We pakken het leven al eens meer vast en omarmen het. Mijn leven uitzitten achter een gordijn van verdriet ligt niet in mijn aard. De kracht van de lach stuwt mij vooruit. Ik heb dromen en ik hol ze achterna. Een derde (+1) kind leek lang mijn ultieme geluk. Maar nu de baby uit Ellis groeit, wordt het duidelijk dat mijn droom daar niet in schuilt. Ik mag nog tien kinderen krijgen, altijd blijft er één te kort. De aanvaarding van het incompleet-zijn blijft lastig.
Soms raak ik nog eens verstrikt in een plots opduikende bol ellende. Je huilt, roept en tiert. En dan rol je de draad verdriet weer netjes op en verstopt ze in de hoop ze nooit nog terug te vinden.  Een kerstviering in december was genoeg om de kathedraal te ontvluchten en eenmaal buiten mijn tranen eenzaam weg te slikken. De geboorte zonder verjaardag in december luidt de tien weken in. De aanloop daar naartoe maakt mij het weekst, het verdriet sijpelt binnen en maakt haar nestje voor de winter.

Vanaf woensdag lonkt een nieuw seizoen. Blik op ontluikende knoppen, op warmere dagen. Net zoals de voorbije jaren ontsnappen we even aan de ratrace en staan stil bij wat belangrijk is. Dit weekend verkennen we Rotterdam (vorig jaar Parijs)!  Ik kijk uit naar de Hollandse happiness en geef er hier dan met plezier een verslagje over. Op naar de lente!

2016-03-07-09.21.49-1.jpg.jpg

Daar is de lente, daar is de zon

Onze winter zit erop. Maandag 9 maart voelde koud binnenin, maar de lente geeft goesting in het leven. De dood heeft nooit het laatste woord. Die gedachte bracht mij Ellis. Het gedicht Morgenkind beschrijft beeldend ons gemis, velen schreven ons dit op een kaartje.
Wij zullen je herkennen
in elk ontluikende knop,

in elke druppel die glinstert,
in elke zon die verwarmt.

Hij wordt echt herkend. Ik voel het aan mensen dichtbij die zich verspreken. “Kijk eens in de wasmand van Scott.” Of. “Scott is ook helemaal zijn papa.” De komst van de lente herinnert ons aan het kleine en aan dit kostbare leven. De ontluikende knop schudt wakker.

Om nooit te vergeten wat kostbaar is, proberen we elk jaar rond 9 maart iets leuks te doen. Een uitstap die niet op de lange baan wordt geschoven.  Niet alles willen sparen voor later. Leven doe je nu! 9 en 10 maart proefden we samen met Vasco van een memorabele tijd in Parijs (verslag daarvan volgt op de blog). Het verlies van Scott kruidt bij momenten toch geweldig ons leven. Dankbaar, zo dankbaar.

eiffel

Geboorteboom planten – 3 bomen 2 kindjes

Op een wintermorgen met een aarzelende lentezon trokken we voor de derde keer richting Hollebeke voor het planten van Ellis’ geboorteboom. Elk jaar eind februari organiseert de plaatselijke Gezinsbond dit gebeuren. Een initiatief met alleen maar voordelen, want het landschap kleurt langzaam groener, de lucht wordt gezuiverd en het brengt mensen samen. Na het planten van je boom (+fotoshoot) warm je je op aan een heerlijke kop dampende soep en hartverwarmende gesprekjes. “Eet hij ook al fruitpap? Die van ons heeft al vier tanden!”

DSC_0764

Deze uitstap was speciaal voor ons nest. Twee keer trokken we er met Scott op uit. Een keer naar vzw Matthijs waar hij zo welkom was, een paar dagen later naar de Komenseweg voor zijn geboorteboom. Ijskoud weer die ochtend, dat herinner ik me nog goed. Roerloos lag hij verstopt onder een fort van dekens. Nee, Scott zouden we niet uit zijn kinderwagen halen
voor foto. Kou noch ziekteverwekkers waren welkom.

Hij werd geboren, hij leefde. Zijn boom werd geplant. Aarzelend over de toekomst, maar toch vol trots. Zijn naamkaartje werd door de stadswerker slordig op de boom bevestigd. Precies of de boom keek de andere kant op. Als een voorbode voor wat komen zou.

Vasco en de magische spiegel

Bedtijd voor Vasco. Na een slopend badkamerritueel (onze kleuter maakt er een badkamerfuif van) stop ik hem in lekker onder zijn warme dons. We knuffelen, doen wat gek en verwerken de dag. Vele kusjes en ik-hou-van-jou’tjes later sta ik in de gang. Of ik de deur open of dicht laat? “De deur moet open, mama. Anders zie ik Scottje niet in mijn magische spiegel.”

Ik slik en zwijg. Mijn vierjarige zoon houdt zijn overleden broertje levend in zijn fantasie. Ik weet niet of ik dit mooi of beangstigend moet vinden. Ben ik bang omdat ons verdriet ook onze zoon omarmt? Hij leeft verder in ons gezin. In de stilte van de avond die valt, wordt dat plots weer duidelijk.

Ik daal af en roep hem na.
‘Zeg dat mama van hem houdt.’
‘Doe ik!’
‘Slaapwel.’
‘Slaapwel.’

Kerstmis zonder

Ik hang in onze boom en ik wilde niet, maar mijn oudste zoon accepteerde geen neen. Opvoeden betekent compromissen sluiten, dus hang ik erin (en ook eraan). Ik wilde niet omdat ik als kerstboomfiguurtje nog steeds zwanger ben van Scott. In volle verwachting  was ik twee jaar geleden, meer dan dat kan ik me nooit nog inleven in het hele kerstgebeuren. De feesten en ik, dat is geen super match. Sowieso zijn theelichtjes, toeters en bellen en alles met veel franje niet mijn ding. Strak en nuchter, zo zie ik door mijn bril. Toegegeven, ons boompje stemt vrolijk. Vasco blij is mama blij.

kerstboom

Kerstmis betekent het verlangen naar en vieren van nieuw leven. Stilstaan bij wat je hebt en wat veel mensen niet hebben. Music for life staat hier traditiegetrouw vaak op. In de auto op weg naar Bailleul (wij slaan onze voorraad water daar in bij Leclerc, 1€/6flessen), hoorden we een mama vertellen over haar actie ten voordele van Villa Rozerood. Dat is een vakantiehuis voor gezinnen  met een zwaar ziek kind. Ayko is vorig jaar twee weken na de MFL-actie overleden aan haar ongeneeslijke erfelijke ziekte. Haar mama klonk vurig en vol levenslust op de radio. Een vloed aan tranen overviel me. Zo’n verhaal biedt mij veel troost. Ik ben niet alleen, er zijn zoveel onzichtbare moeders zonder. Wij konden evengoed het gezin van Ayko zijn geweest. Dat we onze baby niet eventjes langer konden zien groeien doet pijn, maar anderzijds besef ik dat nog groter leed ons misschien is gespaard. Misschien, want leed valt nooit te vergelijken.

Ons goede doel voor dit jaar was vlug gekozen, als plaat heb ik Blackbird van The Beatles aangevraagd. Ode aan Scott! Als je zelf een goed doel wilt steunen met de actie van Stubru, dan kan Villa Rozerood jouw steun vast nog gebruiken!