Vakantietip: Kasteel Beauvoorde

“Wat gaaaaaan we doen?”
“Wel, we gaan naar het Kasteel Beauvoorde!”
“Saaaaaai!”
“Maar in dit kasteel mag je puzzelen, je verkleden, een wapenschild tekenen …?”
“Wij zitten al in de auto, komen jullie?”

Ridder Arthur en zijn kasteel

In Wulveringem, dorpje nabij Veurne (Beauvoorde bestaat eigenlijk niet) staat een prachtig kasteel. Ridder Arthur Merghelynck kwam er bijna 150 jaar geleden wonen. Als opmerkelijke edelman trouwde hij met een gewoon burgermeisje. In de 19de eeuw liet hij het kasteel restaureren naar de stijl van de 17de eeuw, omgeven door een prachtig park. Na de dood van Arthur in 1908 is alles bewaard gebleven zoals toen.

Aanraken mag, spelen moet!

Aan de balie zetten Vasco en Ellis een bolhoed op én kregen ze een doe-bundel om als échte edelmannen hun nieuwe woonst te verkennen. Ze waanden zich meteen in de 19de eeuw. En wij kregen elk een audiogids die ons heerlijk helder uitleg gaf over de geschiedenis van deze site. De makers ervan speelden zelfs in op de interesses van de bezoekers: je kiest telkens of je meer info wil over het meubilair in elke kamer. Zalig gedifferentieerd.

35429628_10156400773234509_4336777707409899520_n
Luisteren naar een ridderverhaal op een fort van dons.

In elke ruimte vonden mijn speurneuzen een houten cabinetkistje met daarin duidelijke en aantrekkelijk vormgegeven opdrachten. Op een speelse en didactisch doordachte manier leerden ze over het leven van ridder Arthur. Wist je dat mensen toen bijna rechtop sliepen in hun korte bed? Dat man en vrouw elk een slaapkamer hadden? En die groene vlekken op het metaal … dat is pipi van de vleermuizen: feit of fabel? Ga het vooral zelf ontdekken 😝!

35426853_10156400773409509_7209939884440551424_n
De doe-bundel is helemaal op maat van onze 7-jarige!

Weer of geen weer: sowieso een goed idee

Wij bezochten het kasteel op een regenachtige zaterdagmorgen. Binnen is het lekker koel: ook een fijne uitstap op een hete zomerdag dus. En bij mooi weer leent het park zich uitstekend om er ‘s middags te picknicken: ideaal om er ook met de klas naartoe te gaan. Scholen kunnen de interactieve rondleiding ‘Juweel van een kasteel’ voor kleuters en de 1ste graad van het lager boeken. Vasco was hier in de 3de kleuterklas op schoolreis geweest. Zelfs een jaar later bleef hij drammen dat we er absoluut samen heen moesten. Dat het zo cool was. Jawel: hij had gelijk.

35651002_10156400774449509_4456992149807824896_n

Even praktisch

Zorg dat je niet voor een gesloten kasteelpoort staat (wat wij uiteraard dikwijls tegenkomen 😏): van 1 juli tot 31 augustus is het kasteel van woensdag t.e.m. zondag open van 10 tot 17 uur.

  • Tip 1: in de toegangsprijs zit een picknickset en familiespel inbegrepen. (Hebben wij niet gedaan, meteen een reden om nog eens terug te gaan.)
  • Tip 2: 2 euro korting met je Lerarenkaart 👊

 


Heb jij nog vakantietips voor ons? Reageer hieronder.

Advertenties

Mijn kind leert lezen!

In juni kreeg Vasco zijn diploma en was hij officieel kleuter af. Ik trots en hij fier als een gieter. In de zomervakantie hebben we er verder niet veel ‘tralala’ van gemaakt. Dat eerste leerjaar was gewoon welkom. Hij keek al langer nieuwsgierig naar letters en cijfers. “Mama, ik heb eens in mijn bed tot 362 geteld.”

In de laatste vakantieweek bezweek ik plots toch aan de back-to-schoolstress, want de zoon had nog geen boekentas. De laatste zondag voor de start van het schooljaar holden we laat in de vooravond naar de Zwarte Berg, ei zo na in Frankrijk. Want ik herinnerde me dat mijn moeder onze boekentassen daar vaak kocht en voor een vleugje nostalgie ga ik overstag. De immense sjakossenwinkel bestaat nog steeds, maar groter en moderner dan toen. Vasco mocht kiezen en pikte er een heerlijk klassiek model uit. Niet te groot, zo brengen we niemand op het idee dat daar veel huiswerk in moet.

Intussen is hij nu al 2 weken een lagereschoolkind. Ik heb de indruk dat hij de overstap goed verteert. Op maandag, dinsdag en donderdag heeft hij huiswerk mee. We spraken af dat hij na school eerst iets eet en dan onmiddellijk aan zijn taak begint. Zowel bij ons als bij oma geldt die regel. Structuur helpt hem die attitude te automatiseren.

Voorlopig is hij enthousiast en werkt hij gretig aan de opdracht. Alleen het oefenen in zijn leesboek van school loopt stroef. Vasco heeft leeshonger en hunkert naar verhalen! Geen ik, An en Uk. Over die lettervrienden hoort hij alles op school. Hij ervaart geen plezier als hij diezelfde woorden ’s avonds moet herkauwen. Daarom lezen we thuis samen (voor) in mooie, recente leesboeken. Ik wijs woord per woord aan met mijn vinger. Hij hakt en plakt. Struikelt en ploegt zich door woorden die klanken bevatten die hij nog niet kent uit de klas. Maar er is een verhaal en dat motiveert. Na een 3-tal zinnen neem ik het van hem over en leunt hij genietend tegen me aan. Zo lezen we elke avond 2 bladzijden uit zijn allereerste leesboek ‘Hond in het huis van Wolf’. Klank voor klank. Woord voor woord. Thuis dus stiekem niet aan de slag met de letters uit de schatkist. Wel helemaal relax luisterend naar een zelfgekozen verhaal. Lezen is leuk!

Uitgeverij Lannoo wakkert leesplezier graag mee aan. Daarom mag ik 3 exemplaren van het leesboekje ‘Hond in het huis van Wolf’ weggeven.

Hoe maak je kans?
Beloof hieronder plechtig dat je veel en vaak blijft voorlezen aan je kroost. Want alleen zo verspreidt het leesvirus zich steeds verder. Doen!

(Woensdag 20 september maak ik de winnaars bekend op de Facebookpagina van deze blog.)

Hoera voor de ‘échte’ leraar

Welke leraar verandert een leven? Mama Lies schreef een prachtige tekst op haar blog. Ga lezen, schoon! Maar wie veranderde mijn leven? Wie drong tot mij door? Wie gaf mij het gevoel dat ik iets kon betekenen voor iemand anders? Wie maakte van mij een betere mens én een leraar die ik – toen ik het als puber thuis heel moeilijk had- zelf te weinig had gekend?

Na het 6de jaar menswetenschappen had ik geen benul van welke richting ik verder wilde uitgaan. Ik was creatief. Ik dacht toen nog dat ik kon tekenen. En mijn beste jeugdvriendin Laurence ging ook binnenhuisinrichting volgen aan het KASK in Gent. Huizen inrichten, dat zou mijn toekomst worden.

Na welgeteld 1 les atelier ben ik naar de balie van de hogeschool gestapt. “Ik wil mij graag uitschrijven”. Waarop de mevrouw: “Maar meisje, ik heb daar de documenten nog niet voor klaargelegd en ik weet niet of ik jouw inschrijvingsgeld terug zal kunnen geven.” Een telefoontje naar huis met een furieuze vader aan de andere kant van de lijn. Een maand ben ik toen thuis gebleven. Huilend en twijfelend. Niet wetend wat ik moest gaan doen.

In de eerste graad aso verliep alles goed. Ik behaalde ‘mooie’ resultaten. Ik was zelfs eens de eerste van de klas voor wiskunde (!). Ik werkte me niet te pletter, maar ik studeerde wel voor de proefwerken. Vanaf het 3de middelbaar kwam ik daar niet meer mee weg. Ik sloeg amper nog een boek open en vond school saai. Na het 4de jaar kreeg ik een b-attest op mijn bord. Voor alle aso-richtingen geclausuleerd, behalve voor menswetenschappen. Want die richting bood mijn school niet aan. Dus ik met de trein naar Menen om menswetenschappen te volgen in het Sint-Aloysiuscollege.

Dat werd mijn school van de tweede kans. In onze klas zaten een aantal leerlingen met ‘mijn profiel’. Creatief, dromers en dikwijls ook geëngageerd. Meneer Valcke in het 5de was de leraar die mij wakker schudde. In plaats van een attest met wat ik allemaal niet kon, gaf hij me een rapport waarop stond waar ik wel goed in was. Ik kon goede zinnen schrijven. Misschien moest ik iets doen met dat talent. En hij had gelijk, maar ik heb niet geluisterd. Want ik dacht dat echt dat ik beter kon tekenen dan schrijven.

Een bierviltje heeft me uiteindelijk in de lerarenopleiding gebracht. In een dorpscafé had ik samen met mijn kotgenoot 4 studierichtingen opgeschreven. Een lotje trek later schreef ik me in aan de Arteveldehogeschool voor een bachelor secundair onderwijs Nederlands, geschiedenis en godsdienst. Zonder onderwijsinteresse, zonder missie. Op goed geluk.

En daar kwam ik ze tegen. De leraar die mij richting gaf. Die mij inspireerde. Die de leraar in mij aanwakkerde. Zij was zo echt. Zo authentiek. Een godsdienstleraar vervult een gsm-functie: je bent getuige, moderator en specialist. Uit een les godsdienst van docent Lies Boucquet kwam ik bevlogen buiten. Ik haal mij haarscherp anekdotes van haar voor de geest. Hoe ze vertelde wat geloven voor haar betekende. Welke invulling geloof kreeg toen ze haar dochtertje zag vechten in een couveuse. Ik heb daar als mens zoveel aan gehad. Aan haar getuige zijn. En geleerd hoe ik een getuige kon zijn voor mijn leerlingen. Bedankt voor dat inzicht.

Help je mee een waarderende wind te laten waaien voor al die enthousiaste leraren die het verschil kunnen maken voor iemand?
Kruip ook in je pen en/of nomineer jouw Leraar van het Jaar!

De leraar van het jaar denkt in alle kleuren

Geregeld kom ik een oud-leerling tegen, altijd fijn te vernemen welk pad ze zijn ingeslagen. Soms is dat eerder verrassend, want je had in hen iets anders gezien. Bilal, Khalid, Salah, Ibrahim of Najim dat zijn ook oud-leerlingen – van collega’s uit de hoofdstad.

Een oud-leerling op internationale opsporingsberichten zien prijken, hoe zou dat voelen? Als leraar bewandel je samen met jonge mensen het begin van dat pad. Je fungeert als hun GPS, op basis van hun interesses en talenten reik je hen richtingen aan die ze uit kunnen. Je geeft hen achtergrond, creëert referentiekaders waarop ze kunnen terugvallen. Maar wat als blijkt dat ze compleet andere, duistere routes nemen?

Ik denk vaak -en meer dan ooit- aan de leraar in de grootstad. Wie ben ik om een mening te hebben over hoe radicalisering moet worden aangepakt? Wie ben ik om te oordelen over de uitval van heel wat allochtone jongeren in ons reguliere onderwijs? Wie ben ik om te zeggen dat je nooit mag opgeven in het blijven richting geven? Ik, een leraar van zoveel kansrijke jongeren.

Tonnen respect heb ik voor alle collega’s die voor veel grotere uitdagingen staan dan het behalen van hun leerplandoelen. Het kost ongetwijfeld veel energie om dagelijks jonge mensen (en hun ouders) uit uiteenlopende werelden samen te brengen in hun gemeenschappelijke zoektocht naar kennis en zingeving.

“Education is the most powerful weapon which you can use to change the world.” (N.Mandela). Ik hoop dat men niet verder bespaart op onderwijs, het is de motor van onze samenleving. En als je de motor niet meer smout, dan zal het rijtuig blijven haperen.

Leraar van het jaar? Dat is elke leraar die in wit noch zwart denkt, maar in alle mogelijke kleuren. #onderwijswerkt

 

education

Onderwijs werkt

Het was naar aanleiding van het artikel van vorige week waarin pedagoog Wim Hoste moest ventileren over hoe weinig leerkrachten of scholen rekening houden met de werkende mens, dat ik me begon af te vragen hoe het toch mogelijk is dat ons onderwijs steeds met zulke artikels en uitlatingen het nieuws haalt. Toen ik ook de vele lezersreacties doornam, werd ik gewoon erg verdrietig.

Ten eerste ben ik een leerkracht en dus ook een werkende ouder. Alsof het voor leraren zo evident is om opvang te vinden voor hun kroost als oudercontacten in het weekend zijn of ’s avonds plaatsvinden. Wij moeten ons ook wel eens organiseren, maar dat is helaas nooit een argument. Vakantie, weet je wel. Waarom moet er steevast veralgemeend worden als “de leraar” in het nieuws komt? Dé leraar bestaat niet. Net als op iedere werkplek zijn de werknemers op een school heel divers. Ik maak even een verhelderende opsomming.

Je hebt een leraar die ’s morgens ietwat nors en gehumeurd de les begint. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die toetsen klakkeloos uit een handleiding overneemt. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die uw kind de schuld geeft als u als ouder het kaasdoosje vergat mee te geven. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die in het weekend weigert vragen van leerlingen en ouders te beantwoorden. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die  zich geen vragen stelt als een leerling enkel boterhammen met choco eet. En je hebt de andere.
Je hebt een leraar die te frappant aangeeft hoe hard wij die vakantie wel verdienen. En je hebt de andere.

Kunnen wij het vanaf nu alsjeblieft ook eens hebben over de leraar die zich met hart en ziel ontfermt over onze toekomst? Groot of klein. Met of zonder leerproblemen. De leraar die niet denkt in termen van te geven lesuren of vrije dagen, maar de beetje naïeveling die zichzelf steeds opnieuw tracht uit te vinden – koste wat het kost – om de leerlingen in de klas te verrassen en altijd opnieuw te motiveren. Of het nu om het aanleren van kleuren of ingewikkelde wiskundige theorieën gaat. Ik verzeker je, die leraar bestaat ook!

Misschien vind je het fantastisch om foto’s te bekijken van jouw kroost op de klasblog? En hoe leuk is het niet als jouw kind een persoonlijke kerstwens mee naar huis krijgt? De schoolreis die er een was om nooit te vergeten? Of de tranen die zijn gedept toen het gezin uiteen viel? Denk je echt dat wij dat en veel meer klaarspelen in 24 lesuren per week?

Ik roep alle onderwijscollega’s op om niet langer hopeloos in de verdediging te gaan als we weer eens het nieuws halen. Laat ons met z’n allen van binnenuit, vanuit het hart van ons onderwijs, tonen wat wij dan wel waard zijn naast onze vakantie!

Ik voel een nieuwe wind. Voel jij het ook?