Doopsel van mijn jongens!

Feest in onze tuin! Vandaag doopten we onze twee zonen, samen.

naamloos-3Je kind dopen is niet meer evident. De meeste ouders kiezen bewust om hun kinderen wel of niet te dopen. Met uiteenlopende redenen. Wat ik vaak hoor, is dat ouders de keuze aan hun kinderen willen laten. Terwijl ik net vind dat je kinderen dopen iets is wat je doet voor jezelf als ouder, het zijn jouw waarden die je deelt. Je kind kiest dan of het er wel of niets mee doet. Als je je kinderen niet doopt, dan is het volgens mij net moeilijker voor je kind om te kiezen wat er nu met dat geloof moet gebeuren. Deze blogpost is absoluut geen pleiten voor, maar een getuigen van.

11640558_10152813083742032_825596567_o (2)

Waarom ik mijn zonen per se wilde dopen? Ik ben geen kerkganger, maar wel gelovig. Een vleugje symboliek geeft diepgang aan het leven en raakpunten zoeken in verhalen die onze allerverste voorouders opschreven, dat heeft iets magisch. Ontdekken dat de essentie van ons mens-zijn altijd en overal dezelfde is: liefde en leed.
Voor mij staat hun doopsel gelijk aan het uit handen geven van hun menselijke lot, want dat lot zonder geloof in een hiernamaals tegemoet gaan, is als tasten in het duister. Lichtpuntjes geven zin om door te gaan. Er is altijd een licht aan het einde van de tunnel. Als ik dat niet zou geloven, dan kleurde mijn leven pikzwart.

De sacramenten bewegen mensen. Samen vormt hierbij het sleutelwoord. Als 12-jarige liefdevol omringd in het nemen van de ongelooflijke drempel naar volwassenheid, ik vind dat oprecht een mooi ritueel.  Op het moment dat de arts ons vertelde dat onze zoon Scott spoedig zou sterven, twijfelden we niet. We doopten – en zalfden – hem sereen op zijn sterfbed.
“We doopten onze baby op zijn sterfbed.” Kippenvel. Kan de tegenstelling nog groter? Scott dopen gaf ons een gerust gevoel, want je staat machteloos. Een soort belofte maken aan je kind, dat het wel goed komt. Die belofte wilde ik ook mijn andere twee zonen meegeven.

Er is altijd licht.

naamloos-8naamloos-6

Advertenties

Geboorteboom planten – 3 bomen 2 kindjes

Op een wintermorgen met een aarzelende lentezon trokken we voor de derde keer richting Hollebeke voor het planten van Ellis’ geboorteboom. Elk jaar eind februari organiseert de plaatselijke Gezinsbond dit gebeuren. Een initiatief met alleen maar voordelen, want het landschap kleurt langzaam groener, de lucht wordt gezuiverd en het brengt mensen samen. Na het planten van je boom (+fotoshoot) warm je je op aan een heerlijke kop dampende soep en hartverwarmende gesprekjes. “Eet hij ook al fruitpap? Die van ons heeft al vier tanden!”

DSC_0764

Deze uitstap was speciaal voor ons nest. Twee keer trokken we er met Scott op uit. Een keer naar vzw Matthijs waar hij zo welkom was, een paar dagen later naar de Komenseweg voor zijn geboorteboom. Ijskoud weer die ochtend, dat herinner ik me nog goed. Roerloos lag hij verstopt onder een fort van dekens. Nee, Scott zouden we niet uit zijn kinderwagen halen
voor foto. Kou noch ziekteverwekkers waren welkom.

Hij werd geboren, hij leefde. Zijn boom werd geplant. Aarzelend over de toekomst, maar toch vol trots. Zijn naamkaartje werd door de stadswerker slordig op de boom bevestigd. Precies of de boom keek de andere kant op. Als een voorbode voor wat komen zou.

Babymijlpalen#3 Over loslaten- het gevecht

Een volgend kind, dat is in niets hetzelfde als de eerstgeborene. Te beginnen bij de zwangerschap. Ik houd zoveel minder bij. Elk trapje in de ontwikkeling van Vasco staat keurig tot op de dag juist in zijn K&G-boekje genoteerd. Welke dag hij voor het laatst van de borst dronk bijvoorbeeld. Of wanneer hij de eerste keer het klokje rond sliep. Ellis zijn boekje telt helaas al wat meer blanco pagina’s. Niet verwonderlijk aangezien ik de eerste vier maanden niet naar Kind en Gezin ben geweest. Mijn hoofd stond niet naar de keuring van ons kind. Of hij wel niet te veel bij me dronk? Of hij wel al goed kon volgen? Wat geeft het immers als hij zich trager of anders zou ontwikkelen? Bij onze kinderarts voel ik me meer begrepen. Ze kent ons verhaal. Ze kent mij. Op de meest intense momenten uit mijn leven stond ze aan mijn zijde: eentje van loslaten en later een wonderlijke verwelkoming.

Je moet je kind leren loslaten. Ik hoor het vaak. Laat ze maar niet te lang bij je slapen. Of laat ze gewoon niet in jouw slaapkamer. Natuurlijk kiest elk ouderpaar zijn opvoedstrategie. De onze is er een van onvoorwaardelijke liefde. Overal. Ook in ons bed. Dag en nacht wil ik er voor mijn zonen zijn. Als de angst in de nacht hen doet huiveren, vind ik het gewoon normaal hen in mijn armen van de monsters te bevrijden. Samen sterk. Ik hoop vurig dat – ook als ze puber zijn- ze zich geborgen weten te voelen in de warmte van ons nest.

Mijn kinderen en loslaten, het blijft een lastige gedachte. Ik weet immers hoe echt loslaten voelt. Alsof een massa zich op je lichaam stort. Adem happen. Vechten tegen de zwaartekracht van je verdriet. Hartkloppingen. Die zijn trouwens een typisch symptoom bij rouwenden. Rouwen en loslaten. Een gevecht, eentje van leven op de dood die je zag.

De komst van Ellis vergde weinig voorbereiding. Een voordeel was dat zijn kinderkamer klaar stond. Eigenlijk lag het er onaangeroerd bij sinds de komst van Scott. De luiertafel nog onopgeruimd met spulletjes van kleine Scott. Samen met mijn kraamhulp het uiteindelijk terug op orde gekregen. Tot nu was de babykamer leeg. Ellis sliep sinds zijn geboorte naast mij, of toch zo goed als. De beste aankoop ooit was dan ook mijn next 2 me crib. Als ik dit bedje al bij de geboorte van Vasco had gevonden, vast uren slaap gewonnen. Ik geloof sterk in samen slapen met je baby, zeker als je borstvoeding geeft. Ik moest nooit uit bed. Rolde hem dicht bij me en weer terug. Als hij nu wat onrustig is, kan ik hem met een simpele handbeweging sussen. En gezellig, dat vooral!

Loslaten. Elke keer een beetje meer. Zijn crib wordt wat krap. Vannacht sliep hij voor het eerst in zijn kamertje.  De babyfoon werd uit ons magazijn gevist.
Mijn bed voelt minder gevuld, mijn hart wat ongerust.

slaapkamer

slapen bed kamer

Babymijlpalen#2 Over stoppen met borstvoeding – de strijd

Ik ben een borstmoeder. Dat was niet voorbestemd of erg bewust, ook niet koste wat het kost. Ik probeerde en dat lukte meer dan aardig. Vasco heeft exact vier maanden borstvoeding gekregen, ik had het mooi gevonden dat nu even lang te doen. Scott dronk ook mijn melk, maar dat was een heel ander verhaal. Eentje van een koe en een melkmachine. Daarom wellicht dat ik nu verschrikkelijk opzie tegen kolven. Ellis en ik plakken dus nogal aan elkaar. Maar hij is vandaag net 16 weken geworden. En ik durf te zeggen dat het voor mij nu wel bijna goed is geweest. Alhoewel-

hongerAls je zelf voedt, dan gedraagt je lichaam zich nog wat zwanger. Mijn lijf zit m.a.w. nog overvol hormonen en die zijn des duivels (ask any husband). Altijd en overal heb ik het te warm. Dan is er ook nog mijn onstilbare honger. En afvallen omdat je borstvoeding geeft, dat klopt hier in elk geval niet. Daar moet ik echt heel wat voor doen (of beter laten). Stoppen spookt dus in mijn hoofd. Eens dat spookje daar is, weet ik uit ervaring dat de strijd begonnen is. Want hoe graag je ook stopt, je wordt heen en weer geslingerd tussen een drang naar vrijheid en een immens schuldgevoel. Geen idee waarom ik me schuldig zou moeten voelen. ’t Is alsof ik hem te kort zou doen. Terwijl ik heel goed weet dat kunstvoeding een kwaliteitsvol alternatief biedt. Hormonen, daar zijn ze weer.

Toch neemt de drang naar wat vrijheid het stilaan over. Ellis dronk slechts enkele keren uit een flesje en dat ging goed. Tot nu. Mijn baby weigert pertinent de fles. Brullen, rood aanlopen, zich afstoten en de fles zelfs wegslaan. Ook bij papa werkt het niet. ’t Schijnt dat een baby de melk van mama tot op aanzienlijke afstand kan ruiken. Een of ander forum vertelde me dat ik maar beter het huis verlaat, wil hij toch eens lurken aan de fles. Mocht er iemand nog een gouden tip hebben, ik hoor het graag! Geduld, vast de sleutel tot succes!?

 

Over mijlpalen#1 Smile baby!

Vanaf hun zes weken kun je bij een baby’tje een sociale glimlach verwachten. Mijn God, wat verlangde ik hiernaar. Meer dan vroeger sta ik bewust stil bij al die mijlpalen. Scott stierf toen hij exact tien weken oud was en een echte glimlach heeft hij mij nooit kunnen schenken. Als kersverse moeder is het moment waarop die mondhoekjes naar boven krullen zo’n magisch gevoel. “Kijk, hij lacht!” Meteen vergeet je dat jouw oogwallen tot op je eigen mondhoeken hangen en vergeef je dat boeleke zijn nachtelijke huilconcerten.

Ellis is nu bijna negen weken oud. Hij lacht. Ik smelt. Ik mijmer. Zijn eerste tien levensweken zijn bijna voorbij. Tien weken Ellis en tien weken Scott. De hemel en de hel. 

Vaak zeggen mama’s mij dat ze zich gewoon niet kunnen inbeelden hoe het geweest moet zijn en gelukkig maar. Enkel als ik hun baby voor altijd van hen zou wegnemen, dan zouden ze het begrijpen. Dat de leegte er altijd is. Ook met een nieuwe, gezonde baby. 

Lachen en mooi zijn. Wat kan hij dat toch goed! Zijn volgende mijlpaal wordt voor mij een hele moeilijke: tien weken oud worden. Dit weekend ontsnappen we eventjes richting Zeeland. Uitwaaien en opgelucht ademhalen dat het eindelijk zover is! 

Ellis!

Dinsdag 16 september 2014 om 16.58u. komt onze derde zoon Ellis ter wereld.

Het gehuil dat zich vrijwel meteen meester maakte over de verloskamer, is by far het mooiste geluid dat ik ooit heb mogen horen. Zijn geur en zijn spartelende lijfje op het mijne, met al mijn voelsprieten heb ik dat opgeslagen. Mijn laatste bevalling was geen trauma en dat is een godsgeschenk.
De tijd in het moederhuis heb ik em bijna non-stop bekeken, gesnoven en geknuffeld. Geen of weinig bezoek, wat de eerste momenten met dat kleine wondertje alleen maar ten goede komt. Regisseur van mijn kraamtijd, dat had ik heel goed geleerd en begrepen.

De roze wolk is er en ik zit er heerlijk op te soezen. Al waaien er al voorzichtig wat donderwolken in de verte voorbij. Ondertussen geniet ik. Echt, ik geniet zo keihard. 

Ik heb nu twee* kindjes. In het meervoud spreken, dat is zo speciaal en precies nog een beetje fictie soms. Natuurlijk ben ik ook verschrikkelijk moe van de onderbroken nachten. Maar niks weegt op tegen de stilte van 2013. Wat een geluk ook dat Ellis een rustige, tevreden baby is. Opnieuw ben ik dankbaar. Ik begrijp dat non-stop gehuil verschrikkelijk is en ik besef ook heel erg dat een huilbaby de hel kan zijn. Maar voor mij, in mijn crib, is dat gehuil het beste wat me kon overkomen.

Met Ellis in huis, is ook Scott opnieuw erg aanwezig. Scottje blijft voor altijd ons kleine baby’tje. Des te pijnlijker is het nu om te zien wat hij allemaal niet kon en wat we allemaal hebben gemist. Toch, Scott gaf me zoveel. Hij heeft me zoveel geleerd op zo’n korte tijd.
In het laatste anderhalf jaar was niks evident. Trekken en sleuren aan de kar, maar ze gaat nog steeds vooruit. Ik prijs me erg gelukkig, want we zijn al te vaak slordig met ons geluk.

Ik besluit met de woorden van Guillaume van der Stighelen over het verlies van zijn zoon.


Je zoon Mattias is plots weggevallen, twee jaar geleden. Heb je dat een plaats kunnen geven?
 
GVdS: ‘Nee, zoiets geef je nooit een plaats. Het gat blijft. Plots word je wakker met een leven zonder dromen. De natuurlijke gang van zaken is: hopen, dromen, plannen en doen. Ineens klopt geen enkele droom nog. Dan pas voel je hoe sterk je kinderen verweven zitten in de constructie van je leven. Ineens is je leven zonder toekomst. En vreugde, zo veel jaren vanzelfsprekend, moet je zelf leren maken. “Het leven is gedaan, doe het licht maar uit”, dat gevoel overheerst. Ofwel blijf je daarin hangen en ga je in een hoekje liggen, ofwel begin je een nieuw leven.’