Persoonlijke ode aan de ode – Last Post

Ik was elf toen hij stierf. Onder de Menenpoort hield men een speciale Last Post ter ere van hem. En op het kerkhof bij de graflegging klonk beklijvend zijn klaroengeschal. Als kleine meisje klonken de verhalen over het handjes schudden met de paus, the Queen, onze koning en koningin… best indrukwekkend. Maar het engagement van het zo goed als dagelijks ode brengen aan al die gesneuvelde soldaten, dat drong toen niet zo door.

Gisteren zag ik hem in oude beelden terug op televisie n.a.v. de dertigduizendste Last Post in de ‘Ode aan de ode’. Ik herkende hem meteen, want mijn vader lijkt steeds meer een evenbeeld. In een flits dreven jeugdherinneringen boven. Hoe wij doordeweeks eens gingen luisteren of op speciale gelegenheden met de familie present tekenden, als trouwe supporters.

In mijn jeugd kon je rond acht uur gemakkelijk met je fiets de Menenpoort door, daar stond nooit echt veel volk. Vandaag is het lang voor acht uur een drukte van jewelste, toeristen reserveren er hun plekje met beste uitzicht op het spektakel. Ik kan zelfs niet meer zeggen hoe lang het is geleden dat ik er nog stond. De grote oorlog ligt in onze tuinen, letterlijk. Ook wij vonden een obus bij het bouwen van ons huis. Je groeit op in een landschap vol met graven en je vindt dat normaal. Maar dat is het niet en dat mag het nooit zijn. “We will remember them.” Hoe ouder ik word, hoe meer het me daagt.

Mijn pepe blies 50 jaar lang een heel indrukwekkend geluid. Gisteren beklijfde het opnieuw. Trots ben ik dan ook een van zijn kleinkinderen te zijn. Petje af, pepe!

last post

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daniel, helemaal rechts op de foto.

De Last Post, een sterke traditie ( fragment Het journaal)
Pepe Daniel, met zijn trouwe brommertje (de rechtse van de twee) van 1945 tot 1995 steeds present!

Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

One thought on “Persoonlijke ode aan de ode – Last Post”

  1. Inderdaad ook ik kreeg weer een krop in de keel bij het zien en horen van de last post. Ook voor mij was de last post vroeger vooral belangrijk omwille van pepe. Nu weten we wel beter. Met trots vertel ik over hem aan femke die het al wat beter begrijpt en er veel interesse voor toont sinds haar uitstap met school naar de dodengang en ijzertoren.
    Josfien, je hebt groot gelijk hoor,ook ik zie dat petje steeds meer op pepe gelijkt. 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s