Babymijlpalen#3 Over loslaten- het gevecht

Een volgend kind, dat is in niets hetzelfde als de eerstgeborene. Te beginnen bij de zwangerschap. Ik houd zoveel minder bij. Elk trapje in de ontwikkeling van Vasco staat keurig tot op de dag juist in zijn K&G-boekje genoteerd. Welke dag hij voor het laatst van de borst dronk bijvoorbeeld. Of wanneer hij de eerste keer het klokje rond sliep. Ellis zijn boekje telt helaas al wat meer blanco pagina’s. Niet verwonderlijk aangezien ik de eerste vier maanden niet naar Kind en Gezin ben geweest. Mijn hoofd stond niet naar de keuring van ons kind. Of hij wel niet te veel bij me dronk? Of hij wel al goed kon volgen? Wat geeft het immers als hij zich trager of anders zou ontwikkelen? Bij onze kinderarts voel ik me meer begrepen. Ze kent ons verhaal. Ze kent mij. Op de meest intense momenten uit mijn leven stond ze aan mijn zijde: eentje van loslaten en later een wonderlijke verwelkoming.

Je moet je kind leren loslaten. Ik hoor het vaak. Laat ze maar niet te lang bij je slapen. Of laat ze gewoon niet in jouw slaapkamer. Natuurlijk kiest elk ouderpaar zijn opvoedstrategie. De onze is er een van onvoorwaardelijke liefde. Overal. Ook in ons bed. Dag en nacht wil ik er voor mijn zonen zijn. Als de angst in de nacht hen doet huiveren, vind ik het gewoon normaal hen in mijn armen van de monsters te bevrijden. Samen sterk. Ik hoop vurig dat – ook als ze puber zijn- ze zich geborgen weten te voelen in de warmte van ons nest.

Mijn kinderen en loslaten, het blijft een lastige gedachte. Ik weet immers hoe echt loslaten voelt. Alsof een massa zich op je lichaam stort. Adem happen. Vechten tegen de zwaartekracht van je verdriet. Hartkloppingen. Die zijn trouwens een typisch symptoom bij rouwenden. Rouwen en loslaten. Een gevecht, eentje van leven op de dood die je zag.

De komst van Ellis vergde weinig voorbereiding. Een voordeel was dat zijn kinderkamer klaar stond. Eigenlijk lag het er onaangeroerd bij sinds de komst van Scott. De luiertafel nog onopgeruimd met spulletjes van kleine Scott. Samen met mijn kraamhulp het uiteindelijk terug op orde gekregen. Tot nu was de babykamer leeg. Ellis sliep sinds zijn geboorte naast mij, of toch zo goed als. De beste aankoop ooit was dan ook mijn next 2 me crib. Als ik dit bedje al bij de geboorte van Vasco had gevonden, vast uren slaap gewonnen. Ik geloof sterk in samen slapen met je baby, zeker als je borstvoeding geeft. Ik moest nooit uit bed. Rolde hem dicht bij me en weer terug. Als hij nu wat onrustig is, kan ik hem met een simpele handbeweging sussen. En gezellig, dat vooral!

Loslaten. Elke keer een beetje meer. Zijn crib wordt wat krap. Vannacht sliep hij voor het eerst in zijn kamertje.  De babyfoon werd uit ons magazijn gevist.
Mijn bed voelt minder gevuld, mijn hart wat ongerust.

slaapkamer

slapen bed kamer

Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

3 gedachten over “Babymijlpalen#3 Over loslaten- het gevecht”

  1. Ik verwonder me ook keer op keer hoe afstandelijk het allemaal zou moeten gaan… Blij om te lezen dat je ook voor het zachte, natuurlijke kiest!
    Ik heb de cosleeper ontdekt in het moederhuis en meteen aangekocht voor thuis, heeft me veel keizersnedepijn en slaap uitgespaard! Ze heeft er anderhalf jaar kunnen inloggen, ik had het grootste model voor tweelingen gekozen, en een kleine baby heeft ook voordelen 😉
    ik heb traantjes gelaten toen het echt te klein werd! Ze rolde ’s nachts zo gezellig tegen me… En vooral, we waren zelf niet klaar er mee te stoppen, het bedje was gewoon te klein 😦
    Dus… hebben we het echte babybed tegen ons bed gezet en nu ligt ze bij mij in het grote bed tot ze in slaap is gevallen waarna ik haar in eigen bed leg tot ze wakker wordt en vraagt om bij me te mogen liggen, dat is soms al om 2 uur en soms rond 6 uur, waarna we samen verder slapen in het grote bed…
    Feit is dat we beiden beter sliepen met de cosleeper maar dit is een mooi compromis. Misschien ook een tussenstap voor jullie?

    Like

  2. Ik verwonder me ook keer op keer hoe afstandelijk het allemaal zou moeten gaan… blij om te lezen dat je ook voor het zachte natuurlijke kiest!
    Ik heb de cosleeper ontdekt in het moederhuis en meteen aangekocht voor thuis, heeft me veel pijn gespaard van de keizersnede en veel slaap gespaard wat handig is met mijn cvs. Ze heeft er anderhalf jaar kunnen inliggen. Ik had het grootste model gekozen, voor tweelingen, en een kleine baby heeft ook voordelen 😉 ik heb traantjes gelaten toen het echt te klein werd! Ze kon ’s nachts zo gezellig tegen me rollen… en vooral, we waren er zelf niet klaar voor, het bedje was gewoon te klein… dus heb ik het echte babybed tegen ons bed gelegd. Nu ligt ze bij me in het grote bed tot ze slaapt, dan leg ik haar in haar eigen bed tot ze wakker wordt en vraagt om bij te mogen. Dat is soms 2 uur en soms 6 uur. Feit is dat we beiden beter sliepen met de cosleeper maar dit is een mooi compromis. Misschien ook een tussenstap voor jullie?

    Like

  3. Veel succes voor mama en zoon met deze nieuwe stap. En anders slapen jullie gewoon gezellig nog wat samen hé. Achteraf bekeken zou ik dat ook nog wel gewild hebben, zo’n bedje aan het bed.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s