Ondertussen in de babycocon

DSC_0670Nog zes dagen en Ellis wordt kop vijf maanden oud. Vijf! Voor mij voelt het alsof ik gisteren nog in de verloskamer lag. Mijn dag bestaat dan ook vooral uit Ellis, mijn huishouden en Facebook. Een bewuste keuze om mijn ouderschapsverlof op te nemen, dus je hoort me niet klagen. Pas na de paasvakantie moet ik terug voor de klas. Ondertussen geniet ik van het niet moeten. Ik moet me amper haasten. Ik moet ’s morgens niet vroeg opstaan (mijn man is een nieuwe man) en kan onderbrekingen ’s nachts zo recupereren. Ik moet in het weekend niet denken aan toetsen opstellen of verbeteren. Ik moet ook geen opvang regelen voor Vasco. Ik ben de opvang.

Op een moment na is de borstvoeding zo goed als afgebouwd. Energie stroomt door mijn lichaam! ’s Morgens voel ik me echt fitter. Ik heb minder honger! En bovenal is mijn lichaam terug van mij. De kilo’s vliegen er voorlopig nog steeds niet af. Gestaag maar traag. Ik pas soms eens een topjeansbroek (zo’n broek die je alleen aan kan als je scherp staat). Momenteel trek ik hem al nipt over mijn billen. Kleren passen werkt meer motiverend dan die verdomde wispelturige weegschaal. Hardlopen is helaas weer stilgevallen. De griep stak er een stokje voor en ik heb de stok nog niet terug opgeraapt. Maar ik wil de draad oppikken waar ik was gecrasht, bij lesje vier dus.

zittenEllis doet het heel goed. Hij is een rustige baby. Eigenlijk hoor ik hem zelfs wat weinig naar mijn goesting. Het park wordt zijn habitat nu. Bijna belandt hij rollend op zijn buik. Rollebollen met zijn knuffels is het liefste wat hij doet. Een keer zag ik hem zelf gaan zitten in de sitter. Dat is vroeg, maar een teken dat het er zit aan te komen. Een zittende baby. Een kruipende baby. Een lopende baby! Al die mijlpalen komen op ons af. Seizoen Scott is nog volop bezig en daardoor misschien dat ik terug meer let op al die wonderlijke stapjes. Eenvoudig, been voor been.

Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s