Bevallen en de kraamtijd

En, goed bevallen? Zoveel kreeg ik de vraag nog niet gesteld. Maar ja, ik ben goed bevallen. Voor zover dat kan, pijn doet het altijd. Mijn bevalling was enigszins geregisseerd. Zo wist ik dondersgoed welke verloskamer ik nooit nog wilde betreden. Gewoon op de verlostafel zelf en niet in een bad, ook dat besliste ik vooraf. Op mijn vraag was er ook een kinderarts bij mijn bevalling aanwezig, zodat ze Ellis onmiddellijk grondig konden onderzoeken. Tijdens de gehele arbeid, de bevalling kwam op gang met een inleiding (het vat was op), had ik mijn persoonlijke vroedvrouw en vriendin aan mijn zijde. Mekaar leren kennen tijdens de bevalling van Scott. Ik weet nog steeds niet goed hoe ik haar moet bedanken voor dat gebaar, wat een houvast voor mij op zo’n moeilijke dag! Niet zo heel lang hield ik Ellis op mijn lichaam, dat ze maar vlug checkten of hij oké was. Oef, de keizerlijke duim omhoog van de kinderarts. Hij mag leven. Man, wat was dat een opluchting. Hij had reflexen, hij huilde en hij zag roze en niet paars. Helemaal opgelucht ademhalen lukte niet meteen, nu nog niet. Nooit niet, vrees ik.

IMG_20141211_105000Mijn kraamtijd begon met een baby in een glazen bedje naast mij. Zoveel vreugde, maar vooral ook ongeloof. Kon het deze keer allemaal gewoon goed zijn? In de dagen in het moederhuis heb ik Ellis zoveel geknuffeld. Wat was het zalig dat we nauwelijks bezoek kregen daar. Die rust moet je wel zelf creëren. Pas de dag na de geboorte vertrok ons nieuws de wijde wereld in. In de boodschap las je tussen de regels door dat we intens van de rust genoten. Ook de kaartjes gingen wat later op de bus. Na mijn eerste bevalling van Vasco (een helse tocht) had ik een half trauma over gehouden aan de drukte bij mijn kraambed. Druppeltjesgewijs gaf extra bloed me toen terug wat kleur en energie. Energie om mijn bezoek te woord te staan i.p.v. te cocoonen met mijn baby. Dat wilde ik nooit meer. Daarom kies ik resoluut voor rust aan een kraambed, ik kan dat iedereen aanbevelen.

IMG_20141211_105156Na de cocooning in het moederhuis volgde de kraamtijd thuis. Ook hier stond rust centraal. Geen of weinig bezoekjes. We planden vooraf een babyborrel . Eigenlijk stonden we ook niet te springen voor dat concept, maar achteraf bekeken zijn we zo tevreden over alle keuzes die we hebben gemaakt. Onze kraamtijd was heel intens: een periode van genieten, maar ook van verdrieten. Ellis zijn geboortefeestje was de kers op de taart van ons geluk. Vrienden, familie, collega’s en buren samen. Allemaal met veel lieve woorden voor ons en voor onze kinderen. Dat ze zo blij zijn, dat we dit zo verdienden.

Zonder het verhaal van Scott was Ellis er niet geweest. Zonder dat verdriet hadden we dit nieuwe geluk niet gekend. Baby’s na verlies noemen ze terecht ‘rainbowbaby’s’. You can’t have a rainbow without a little rain.

Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s