Taal zonder mij

Onlangs las ik een van mijn lievelingsboeken opnieuw: ‘Taal zonder mij’ van Kristien Hemmerechts. Hierin vertelt ze over haar leven met en de dood van haar man en grote liefde Herman Deconinck. Tevens ook een beetje mijn grote liefde als het poëzie betreft. In het boek herleest de weduwe zijn gedichten en probeert daarbij een beeld op te hangen van zijn persoonlijkheid. Zo’n tien jaar geleden las ik dit voor het eerst. Wat doet het gek om nu te ervaren hoe ik zo hard veranderd ben. ’t Is waar dat literatuur je een spiegel voorhoudt en een verhaal vaak is wat je er als lezer van maakt.

Hemmerechts verloor twee pasgeborenen. Twee, dat is dubbel zoveel verdriet lijkt me. Al de hele week lig ik wakker van wat ze daarover schrijft. Het meest kwetsende wat iemand haar ooit zei was dat de dood van haar kinderen haar een onderwerp gaf om over te praten. Die zin ging hier door merg en been en blijft me geweldig achtervolgen. Wellicht omdat ik bang ben dat men mij dat ook verwijt. Alsof ik daar überhaupt voor zou kiezen, maar toch. Hemmerechts en haar man besloten dat er dan ook twee groepen mensen zijn. Zij die de dood hebben gekend en al de rest.

Omdat ik me vooral niet wil verliezen in het onderwerp van mijn eeuwige verdriet, dacht ik na over deze blog en wat het met mij doet. De blog is ontstaan als communicatieluik met de buitenwereld toen ik dag in dag uit in een zetel bij een couveuse zat te waken (zo bleek later toch). De blog was en is nog steeds een heler. Wat ik schrijf, valt van me af.

Misschien kan de blog ook anders helen. Onlangs gaf ik mezelf het Blogboek van Kelly Deriemaker cadeau. Op bladzijde 21 had ze me al bij mijn nekvel vast. Waarom een blog beginnen het beste is wat je vandaag kunt doen? Ik citeer twee redenen die mij overtuigen om mijn blog beter uit te bouwen en vooral wat vaker te gaan schrijven:

1) Je blog is een reden om iets van je leven te maken. De deur achter je dicht trekken en op zoek te gaan naar onderwerpen. Aha! Hoe meer ik beleef, hoe ruimer mijn blog kan worden. Al blijft het een mamablog met een sterretje. Maar die schop onder mijn kont kan ik goed gebruiken.
2) Bloggen zorgt voor zelfreflectie. Beseffen waar je vandaan komt en waar je naartoe wilt.

Ik heb er zin in en zit vol inspiratie! Schrijven zorgt er immers ook voor dat mijn hersenen zich niet volledig op non-actief zetten. Pampertjes, badjes, knuffeltjes, wandelingetjes, wasjes en plasjes. Allemaal goed en wel, maar deze dertigjarige zal ook goed voor zichzelf zorgen! 

Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s