Verlanglijstje

September 2014 wordt gewoon keihard de beste maand van het jaar! Dat moet wel.
Met onze D-day in zicht, begin ik nu toch heel hard te verlangen. Dromen en piekeren wisselen mekaar constant af. Tijd om het accent hier eens te leggen op de meest zweverige van de twee.

-O-, wat verlang ik… (houd u vast, er volgt echt een lijst!):

– … naar het moment waarop ik ’s morgens zorgeloos kan ontwaken. Mezelf richting het kleinste kamertje begeef (en niet waggel) om vervolgens te genieten van de eerste vijf minuten rust van de dag. Liefst zonder met mijn hoofd boven de pot te hangen, dat heb ik nu na bijna negen maanden echt wel gehad.
– … om gewoon te kunnen eten. Eten lijkt nu vaak het redmiddel om niet om te vallen van de honger, ik vind het echt niet fijn om zoveel te eten tegen de honger. Klinkt wel gek he? ’t Schijnt mijn stofwisseling te zijn en misschien ook wel dat ene chocolaatje te veel, zo nu en dan. Ik durf niet eens te zeggen welk cijfer er tegenwoordig op de weegschaal verschijnt.
– … naar dat mooie jurkje in de etalage. Gedaan met windowshoppen. Een leuke jeans, een speelse gilet, schoenen! Sinds juni draag ik constant mijn ‘Birki’s’ (thank God for them), de riempjes vroegen onlangs om een extra gaatje… ze begonnen door te scheuren. OMG! Bigfoot mama in town. 
– … naar Josfien in haar eigen lichaam. Echt waar, ik voel me een olifant. Fysiek, maar ook omdat een olifant een draagtijd heeft van bijna 22 maanden. Alsof ik sinds april 2012 zwanger ben, zo voelt het voor mij. Na Scotts geboorte en al zeker na zijn dood heb ik nooit de indruk gehad dat ik ontzwangerde. In mijn onderbewustzijn bleef die kinderwens gewoon heel erg bovendrijven, weet ik nu. Ik herinner me in de eerste maanden na zijn dood dat ik het erg moeilijk had met mijn lichaam. Het droeg alle sporen van een zwangerschap, maar er was geen baby meer. Daardoor kostte het me ook erg veel moeite om in dat jaar de focus op ‘gezond en fit’ te leggen. Alsof mijn lichaam het enige litteken was, het bewijs dat hij er echt was geweest.
– … naar het gesmek en gehuil van een baby die honger heeft. Mijn baby. Mijn zoon. 
– … om alle ‘ieniemieniekleertjes’ te wassen, opnieuw en opnieuw! Ik heb nu een droogkast, laat maar komen!
– … om het verlossende antwoordberichtje te krijgen. “Proficiat!! Yes, nooit meer zwanger nu!” Wat wens ik de zender van dat sms’je zo hard alle zwangerschapskwalen waar ik haar de laatste jaren mee bestookt heb toe. Met oneindig veel begrip en respect voor haar. Ze leerde me dat -nog geen moeder zijn- ook een verdomd lastig rouwproces is. Ik duim en bid en hoop!
– … naar het verlossende gehuil. Wat ben ik bang, dat het uitblijft. Misschien hoor ik het zelfs niet, omdat ik zo in het moment vast zal zitten. En toch, laat maar komen!
– … om bovenal terug gelukkig te zijn. Dat ben ik wel, maar ik ben niet gerust. Gewoon kunnen berusten in het gevoel compleet te zijn. 
Al is compleet nooit echt nog compleet.




Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

3 gedachten over “Verlanglijstje”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s