Ik ben ik en jij bent jij

Een lange tijd is voorbij gevlogen. Nu ik weer volop in mijn eigen leven sta, besef ik dat wij zo’n druk bestaan hebben dat er soms echt geen tijd is om stil te staan, na te denken, zelfs terug te blikken. Misschien goed ook, maar toch…

Onlangs vroeg iemand mijn man of de gebeurtenissen van het afgelopen jaar hem veranderd hebben. Wat een vraag! Niks is nog hetzelfde. Wij zijn andere mensen geworden. Soms ben ik echt dankbaar dat we dat samen zijn geworden. Samen is hier nu heel erg belangrijk. Elk zijn verdriet, maar wel samen verder.“De vrouw die haar kindje is verloren.” Wellicht wordt er bij momenten zo over mij gesproken. Dat is meteen ook die grote verandering, het onfortuinlijke label dat mijn naam nu draagt. Gelukkig ben ik veel meer dan die titel. Met heel veel courage trachtte ik de afgelopen maanden mijn leven terug in handen te nemen. Ups and downs. Al véél meer ups!
Toch elke dag, vaak niet lang,  een stekende pijn. Iets als clusterhoofdpijn? Zoals die hoofdpijn opkomt bij spanning, komt mijn verdriet op bij een herinnering, een  lied, een gebeurtenis of zelfs bij een bepaalde geur. Zo zag ik op onze sportdag in het EHBO-lokaal een beademingsballon liggen, meteen flitsten onthutsende ziekenhuisbeelden voorbij. Als in een film, alleen was het écht. Helaas geen verdovend goedje voor dit soort pijn.

Ik ben nu ik, omdat Scott was wie hij was. Als Scott gezond was geweest, was ik nu ook heel anders. Misschien was ik wel veel meer aan het zoeken. Nu zoek ik minder. Nu bèn ik.  Die gedachte zoek ik op als het clusterverdriet er is.
Ik ben ik, jij bent jij en Scott was Scott.

Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

One thought on “Ik ben ik en jij bent jij”

  1. Misschien raar, dat ik het nu pas besef. Maar ik sta er bijna iedere dag bij stil dat we blij mogen zijn met ons leven.
    Ik probeer iedere dag ook even stil te staan bij Scott en jullie gezin. Zijn geboortekaartje staat in mijn bureau en doet me beseffen om blij en gelukkig te zijn met kleine, eenvoudige dingen.
    Ik besef dat ik niet mag klagen als Miro om kwart voor 5 terug wakker is en ik heel de week te vroeg wakker gemaakt wordt omdat onze kleine vent alweer honger heeft. Ik besef dat ik dankbaar moet zijn dat hij z'n mama roept omdat hij verder wil groeien. Ik besef dat ik intens gelukkig moet zijn met ons 'drukke gezinsleven' nu.
    En al zucht ik wel eens, omdat het druk is om het gezinsleven te combineren met fulltime werken. Toch besef ik maar al te goed dat ik verdomd gelukkig mag zijn en mijn beide handjes samen mag leggen omdat de natuur ons 3 gezonde jongens gegeven heeft.

    Ik word er boos om als mensen me vragen of ik toch niet liever een meisje gekregen had. NEEN!!! De natuur schonk ons 3 gezonde zonen, waar wij o zo dankbaar om zijn. Jammer dat niet iedereen beseft dat de natuur heel mooi, maar soms ook heel hard kan zijn. Daar sta ik nu, veel meer dan vroeger, bij stil!

    Ik ben blij te lezen dat jullie samen verder zoeken naar de gelukkige dingen in het leven. Verdriet kan mensen uit elkaar laten groeien, maar kan een gezin ook dichter bijeen brengen. Zoek samen, met jullie drietjes naar het geluk dat in kleine dingen verscholen zit. En kijk dan even naar boven, naar jullie klein sterretje dat alles mee volgt wat mama, papa en grote broer aan het doen zijn.

    Evelien

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s