Brusje

De voorbije dagen stonden vooral in het teken van brusje Vasco.
Brusje? Ja hoor, ons brusje.
Scott bracht naast zichzelf ook een hele reeks nieuwe woorden met zich mee. Het woord brus is een samentrekking van de woorden BRoer en zUS. Brussen zijn broers of zussen van personen met een handicap of stoornis.

Door de komst van Scott zijn wij nu eigenlijk ook een beetje ‘een gehandicapt gezin’. Heel vaak zal alles in het teken staan van hem. Mijn blog op zich is daar het bewijs al van. Maar het is niet omdat ik hier niet over mijn andere oogappel, Vasco, schrijf dat die op de achtergrond is verdwenen. Integendeel.
Hij is het die mij dagelijks de kracht geeft om door te gaan. Als er nu en dan wat tranen vloeien, is hij het die mama komt toegesneld en haar een dikke knuffel geeft en iets wat op een zoentje lijkt. En dan denk ik vaak aan de gevolgen voor hem en komen er gauw nog meer tranen. Wat ons overkwam heeft zo’n impact op ons leven en niet in het minst op dat van hem. Dat doet mij vaak zo’n pijn. Bijna vind ik dat nog het allerergste. De angst dat we Vasco misschien geen ‘normaal leven’ gaan kunnen geven.

Nu al voelen we dat we een evenwicht zullen moeten zoeken in de aandacht voor onze twee zonen. Heen en weer geslingerd worden tussen onze kinderen, dat is het gevoel dat we overhouden aan de periode tot nu. Hopelijk zorgt Scotts thuiskomst binnenkort voor wat rust, dat zal ons goed doen. Vasco zal beetje per beetje aanvoelen dat zijn kleine broer uniek en anders is en veel aandacht vergt. Hopelijk vindt ook hij zijn weg in onze gezamenlijke zorg voor kleine broer, want dat wordt ook zijn taak. Wie anders zal Scottje zijn grenzen laten verleggen? Hem tonen dat ook hij niet te dicht voor de televisie mag? Of hem apetrots uit zijn boekencollectie voorlezen? Het autootje op de railbaan zetten als Scottje het zelf niet zou kunnen? Juist…

Ik hoef niet over Vasco te schrijven, hij is voor mij geen raadsel. Hij is mijn houvast!
Proficiat kleine man! En -o- ja, de taart was overheerlijk!




Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

2 gedachten over “Brusje”

  1. Hallo Josfien

    Ik ben blij dat Scott eindelijk in Ieper is, hopelijk moet je nu niet al te lang meer wachten voor je hem echt mee naar huis mag nemen… dan kunnen jullie na al die tijd eindelijk wat tot rust komen…
    Ik denk niet dat de komst van Scott de kansen op een 'normaal leven' voor brusje Vasco ontneemt. Het zal voor Vasco misschien niet zijn zoals in de gezinnen van vele van zijn klasgenootjes, maar Vasco weet alvast van niet beter dan hoe het nu is. Hij zal van jongs af aan rekening moeten houden met het anders zijn van Scott, wat hem alleen maar meer vaardigheden voor de toekomst kan opleveren. Hij zal er socialer, empathischer, ruimdenkender, zelfstandiger… (en nog zo veel meer) van worden. Het warme, liefdevolle nest waar Vasco tot nu toe mocht opgroeien, kan er, met Scott erbij, alleen maar warmer en liefdevoller op worden. Dàt is wat kinderen nodig hebben, en ik weet zeker dat niet al zijn klasgenootjes dat geluk hebben…
    En wat die tranen betreft: ook die mogen er zijn, al was het maar om dan die kleine Vasco op je toe te zien komen om je te knuffelen!

    Like

  2. Lieve zus van me. Ik wil hier toch ook even een woordje kwijt… Al vrees ik dat mijn schrijfsel bijlange niet zo schoon zal zijn als de woorden die jij hier de laatste tijd op ons hebt losgelaten.

    Sis, je bent altijd al mijn grote voorbeeld geweest. Als puber keek ik zo naar je op dat ik vreesde nooit zoals jij te kunnen zijn. Ik had schrik dat ik je feilloze pad niet zou kunnen evenaren. Uiteindelijk vond ik mijn eigen weg, mijn eigen identiteit – maar het blijft er eentje die ik stiekem een beetje van je heb afgekeken! –

    En nu doe je het weer…
    Na alles wat er de voorbije tijd is gebeurd kijk ik nu -meer dan ooit- naar je op. Je bent niet alleen een fantastische moeder voor Vasco en voor kleine Scott maar ook een moedige vrouw met een ijzersterk karakter. Je hebt me al zoveel geleerd, en ik hoop nog veel van je te mogen leren.

    Van dichtbij laat je me meegenieten van je liefdesnestje. Zalig is het er!

    Dankje sis, dankje om mijn grote voorbeeld te zijn ook al is jouw weg lang niet meer zonder putten en bulten.

    Ik ben apetrots op je!
    xxx

    SISTER / AN PIERLE

    Sister is calling
    In my head
    where she sleeps
    Longing for desire
    She's afraid

    It's never to keep
    Sister is moving me…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s