Been voor been

Morgenvoormiddag zien we, wellicht voor de laatste keer, de behandelende arts van Scott in Brugge. ‘Om nog eens alles op een rij te zetten.’ Alles en niets dus, want er is nog geen diagnose. Het goede nieuws is dat we donderdag eindelijk met onze zoon dichter bij huis terugkeren.

Door de onverwachte wending met Scott heb ik de afgelopen maand ontzettend veel geleerd:

Ik heb geleerd dat het vooral ‘nu’ is wat telt. Het heeft geen zin te stressen over de toekomst, want situaties veranderen. ’t Leven smasht al eens een bal recht in je gezicht. Dat doet pijn, maar ’t schudt je ook wakker. Constant piekeren over wat mis kan gaan en zonder dat je ’t beseft mis je heel wat moois in het leven.

Ik heb geleerd dat het oké is om ontgoocheld te zijn. We stippelen ons leven uit, hebben bepaalde verwachtingen. Als je plots een andere, moeilijke weg moet inslaan, mag je best huilen. Verdriet hebben is gezond en is een belangrijke stap om verder te kunnen.

Ik heb geleerd om onvoorwaardelijk lief te hebben. Aanvankelijk dacht ik dat dat mijn liefde voor David al was… boy was I wrong! 🙂 Als ik naar Scott kijk, zie ik geen monitors of draadjes of infusen. Ik sta niet stil bij het feit dat ik de rest van ons leven voor hem zal moeten zorgen, de tijd en energie die het zal kosten om hem gezond te houden of de dromen die ik voor ogen had. Ik heb nu nieuwe dromen voor hem en die zijn niet minder belangrijk dan eerst, alleen anders.

Ik heb geleerd om hulp te aanvaarden. Een schouder om op te huilen. Rekenen op anderen als je zelf even de dag niet doorkomt. Verse soep, een ovenschotel, lasagnes, een perencake, wat strijk en- poetswerk, babysitten, taartjes, boodschappen … Hier en daar een uitgereikte hand en voor we ’t beseften, waren we een maand later en nog niet uitgehongerd (zelfs een beetje verdikt). Bedankt voor al die handen.

Ik heb geleerd om in het goede, de liefde en ja zelfs in God te geloven. Wie gelooft, kan bergen verzetten.

Deze afgelopen weken hebben mijn leven voorgoed veranderd en ik ben dankbaar dat wij Scotts’ouders mogen zijn. Misschien wordt onze weg grilliger, maar we worden elke dag sterker, dankbaarder door Scott.

Begin bij het begin
en leef dan
net als iedereen
eenvoudig
been voor been.
 
©Bart Moeyaert
Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

7 gedachten over “Been voor been”

  1. Hey Josfien,

    Eerst en vooral een gelukkige verjaardag voor Vasco. Amai al 2 jaar, wat gaat de tijd toch snel. Cliché, maar toch een waarheid als een koe.
    Ben blij dat Scottje al dichter bij huis mag komen.Binnenkort zal hij eindelijk kennis kunnen maken met zijn liefdevolle thuis.Dan kunnen jullie wat meer op adem komen. Dat zullen jullie wel kunnen gebruiken na jullie “belevenissen”.
    Op een bijscholing van het werk heb ik eens een uiteenzetting over bobath-therapie gehad. Het is al wel even geleden. Als ik het nog heb, of bij collega's eraan kan geraken, dan stuur ik het je zeker op.
    Doe zo verder!

    Like

  2. Josfien, wat ben jij een sterke madam! Scott kan zich geen betere mama voorstellen. Ik kan hiervoor alleen bewondering hebben en nu ik zelf binnen een paar maanden voor de eerste keer oma wordt, hoop ik dat mocht er iets mis gaan, mijn dochter een even grote psychische spankracht voor de dag zou kunnen leggen als jij nu!

    groetjes,

    Marie-Hélène

    Like

Laat een reactie achter op Josfien Demey Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s