Groot zijn in iets kleins

Morgen is het exact vier weken geleden dat Scott geboren werd. Binnen vier dagen is hij zelfs al een maandje oud! Na al die tijd lijkt het voor ons soms of de wereld is gestopt met draaien. Vraag me niet waarover politici het in 2013 al hebben gehad. Of met welke hype het nieuwe jaar begon. Ik heb alleen iets opgevangen over leraren en hun algemene kennis :).

Door de komst van Scott verandert ons leven van koers, want Scott is een kind met een handicap. ’t Is eruit, hét woord! Wij hebben een gehandicapt kindje. Eerder deze week benoemden we onze zoon voor de eerste keer zo. Dat was een beetje akelig en tegelijkertijd werkte het wat bevrijdend. Sowieso zitten we niet meer op de weg die we hadden uitgestippeld. Stilaan nemen we afscheid van ons ‘gefantaseerde kind’.Onze nieuwe weg is onbekend en er gaan gevoelens van verdriet en pijn mee gepaard. Hoe en of wij daarmee kunnen omgaan, heeft volgens mij niet zozeer met de aard van de handicap te maken, maar met onze draagkracht, onze relatie en de steun die we hopelijk uit onze omgeving gaan krijgen.

Op ons verzoek (!) hadden we gisteren een gesprek met het diensthoofd van de afdeling in Brugge. We verwachtten geen diagnose, maar hoopten wel op wat duidelijkheid rond een eventuele terugkomst naar de neonatale in Ieper. Een exacte datum kregen we niet, wel een termijn. Scott zou nog een drietal weken in Brugge verblijven (herhaling onderzoeken) om dan een terugkeer naar Jan Yperman te maken. Vooral zijn voeding en hersenactiviteit zullen van dichtbij gevolgd worden.
Ondertussen drinkt Scott zeven keer 90 cc moedermelk (!). Soms gaat het erg moeizaam…  Als het drinken langer dan 30 min duurt, geven ze vanaf nu de rest via een sonde (langs zijn neusje). Dit om te voorkomen dat hij te uitgeput geraakt voor een volgende voeding en zo in een vicieuze cirkel belandt. Ik schrok eerst toen ik deze nieuwe aanpak vernam. Een sonde staat voor mij gelijk aan achteruitgang. Maar hij kan wel degelijk op eigen kracht drinken en net daarom willen ze hem wellicht extra ondersteunen.
De verpleegster merkte mijn teleurstelling op en stelde iets ‘wonderbaarlijks’ voor.

‘Jij geeft toch moedermelk, hé. Zouden we hem niet eens proberen aan te leggen?’
‘Mag dat wel?’, vroeg ik. (Dat ik dit vraag, ongelooflijk eigenlijk.)
‘Wat gaan we er verkeerd mee doen? ’t Is de natuur!’

Euforisch was ik! Wonder boven wonder leek het aardig te lukken. Ook de verpleegster had niet verwacht dat Scottje zou happen of überhaupt voldoende kracht zou hebben om de melk te doen toeschieten. Een paar keer voelde ik hem echt krachtig drinken. En ik begon te dromen… Misschien lukt het wel om dit thuis elke dag te doen, wie weet!
Ik voelde me voor de eerste keer echt ‘zijn mama’. Niet toekijken, maar zelf doen. Geluk zit hem tegenwoordig in kleine dingen. Bart Peeters schreef er een gepast liedje over: ‘Groot zijn in iets kleins.’ Met de nodige stimulans zal Scott heel vaak groot zijn in iets kleins, ’t wordt zijn way of life!

Ik wil groot zijn
Ik wil groot zijn
Ik wil groot zijn in iets kleins
Een eigen soort van grijns
Een eigen soort van grijns
Een eigen soort van glimlach
Ik wil groot zijn in iets kleins
 
© Bart Peeters, uit Slimmer dan de zanger

 



Advertenties

Gepubliceerd door

josfien

Ik ben Josfien. 33 en vol goede voornemens voor de jaren met een 3 vooraan. Het verlies van mijn tweede zoon heeft me getekend maar niet vastgeketend. La vie, c'est profiter des petites choses!

5 gedachten over “Groot zijn in iets kleins”

  1. Dag Jos,

    Fantastisch dat je je kleine jongen zelf eens borstvoeding kon geven. Hopelijk mag je dit nu wat vaker doen. Als mama is het een fantastisch gevoel om je kleine baby zo dicht bij je te hebben. Dit is zo'n kostbaar moment dat niemand je kan afnemen.
    We hebben al veel aan jullie gedacht, zowel voor als nu ook na mijn eigen bevalling.

    We wensen jullie veel kracht en liefde toe en hopelijk mogen jullie gauw terug naar Ieper komen.

    Dikke kikkerzoen
    Evelien

    Like

  2. Dag Josfien!

    SuperdesuperdeSUPER vind ik het dat Scott bij jou drinkt! Dat ze daar in Brugge niet eerder aan gedacht hebben!

    Hoe gaat het ondertussen met grote broer Vasco? En met de papa?

    Het is goed dat jullie om dat onderhoud gevraagd hebben, nu weet je toch iets, 't is misschien niet veel, maar er is weer iets om naar uit te kijken. En ik geloof erin dat jullie een oplossing vinden om Vasco een fijne verjaardag te kunnen laten beleven mét kleine broer Scott en mét de andere familie.

    Groetjes,
    Nele

    Like

  3. Dag Josfien,
    Gehandicapt is inderdaad moeilijk om te zeggen, zeker in jullie geval. Het woord op zich klinkt al negatief.Maar Scott is geen gehandicapt kind, maar een kind met enkele beperkingen. Hoe moeilijk het ook is, Scott's grootste troef is dat jullie zijn beperkingen erkennen, dat is al veel. Sommige ouders zien niet of willen niet zien dat hun kind beperkingen heeft en dan krijgt het ook niet de nodige zorg. Chapeau, dat jullie daar zo nuchter in zijn ondanks jullie verdriet!
    Ik duim mee voor 8 februari!
    Groetjes,
    Sophie

    Like

  4. mooie blog! bij het lezen verschijnt een glimlach op mijn gezicht: scott is op de goede weg en jullie kunnen hem meer en meer een plaats geven in jullie leventje dat helemaal overhoop gehaald werd! waauw! jullie gaan dit kunnen! het zal niet makkelijk zijn, maar kijk eens hoe goed jullie het de voorbije weken al hebben gedaan! ongelooflijk! scott heeft geluk om in zo'n gezin terecht te komen! we wensen jullie alle succes toe en weet dat wij jullie willen helpen waar nodig! dikke knuffel xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s